Dunbine Fantastic -Tales of Sushi-Tan-

ไอติมอ่า หน้าหนาวแบบนี้อร่อยดี

พี่ดร้วงทัวร์บ่อยจัง......
เด๋วไว้ไปลองขาหมู.... :D

ดูข้าวขาหมูแล้ว...ผมว่าข้าวธรรมดาสินะ

แถวๆศรีย่านมีร้านข้าวขาหมู เป็นตึกสองคูหา พื้นกระเบื้อง

ขาหมู ไม่รู้ว่าจะถูกปากรึเปล่านะ
แต่ข้าวหอมมะลิ หุงสวยมาก กินกับขาหมู รสเยี่ยมจริงๆครับ ท้าให้ลอง

ป.ล. แต่ผมไม่ได้ไปมานานแล้วนะ ไม่รู้รสชาติตกรึเปล่า(เมื่อก่อน ช่วงปีก่อน บ้านอยู่แถวนั้นก็กินบ่อย)

น่าทานจังเลย ว่างๆต้องแวะไปลอง

รสสตรอเบอรี่นั้น โรยสตรอเบอรี่แยะจริงๆ

บล็อกนี้อันตรายมาก...ถ้าเข้าตอนดึกๆ

แง้...อยากกินง่า ไอติมสตอร์เบอร์รี่ของโปร๊ด

ก็ว่าทำไม บรรยากาศเหมือนแถวบ้านทั้งสองที่... ก็มันแถวบ้านเรานี่หว่า!

แสบคูณสองอร่อยนะ กระทเยมเจียวเยอะ เราชอบ!!

ส่วน ice monster หนูว่าอร่อยดีออก กินหลังเรียนพิเศษแล้วชื่นใจ(ฮา)

ปล.พี่ดันนี่รีวิวแต่ละอย่างถูกใจหนูจริงๆเลยเชียวเหอๆ

พักนี้ ถี่จังเลยนะดร้วงงงงง

ขาหมูโอวัลตินคนเต็มตลอดเลยครับ
เลยไม่เคยได้กินซักที

ส่วนร้านล่าง คนเยอะเพราะเป็นร้านของคุณหนุ่ม กรรชัย ป่ะครับ

ไอซ์มอนชอบช็อคโกแลตบราวนี่นี่แหละ

นานๆกินทีก็พอไหวนะ แต่ให้บ่อยๆสงสัยจะไม่เอา น้ำแข็งไสถ้วยละ 70 นี่ ต่อให้ใส่เครรื่องอะไรยังไงปานไหนก็ทำใจคิดว่ามันถูกหรือพอดีไม่ได้อยู่ดี

อ่ะ ... เก็บไว้เป็น อีกแห่งนึง ไว้ต้องไปชิมๆๆๆๆ ม่างถ้ามีโอกาส

ขอบคุงงงนะคร๊า~

สตอเบอรี่ น่ากินมากค่ะ

ชอบกินบะหมี่ๆๆๆ

บทเรียนของคนที่สนใจแต่รสชาติอาหาร
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาก็ไปเดินชิวๆ กะว่าจะไปซื้อของแล้วที่สำคัญตั้งใจมั๊กๆว่าจะไปกินข้าวขาหมูโอวันตินที่ประตูน้ำ และส้มตำริมฟุตบาทหน้ากรุงทองที่ขึ้นชื่อของประตูน้ำโดยเฉพาะ ด้วยความกลัวว่ามันจะขายหมด ไอ้เราก็อุตสาห์โทรไปเร่งให้เพื่อนออกจากบ้านมาไวๆ จนต้องทะเลาะกันกับเพื่อน แต่แล้วเราก็ได้กินดีใจจัง!
พอเพื่อนมากันครบเราก็เดินเข้าไปในร้านข้าวขาหมูพร้อมกับส้มตำเจ้าโปรด ด้วยความที่สัพเพร่าของเรานั่นแหล่ะที่ไม่ได้เหลือบมองไปให้ทั่วร้านเสียก่อนว่าห้ามนำอาหารภายนอกเข้ามารับประทานข้างในร้าน เนื่องจากมันเป็นพฤติกรรมประจำที่เราทำกันมาทุกๆครั้งที่มากินอาหารที่ร้านนี้ เราก็จะนำส้มตำเจ้าโปรดเข้ามาเป็นออเดิฟ ระหว่างรออาหารเราก็ได้ลงมือแกะถุงส้มตำใส่ถ้วยโฟม แต่ก็ไม่ยักกะมีใครมาบอกเราซักคน จนกระทั่งเราได้แกะไปหมดเลยทั้ง4ถุง ระหว่างนั้น ก็มีเจ๊แก่เจ้าของร้านอ้วนๆขาวๆปากจัดๆ มาโวยวายว่าเรา บอกตรงๆ ตกใจมาก เค้าบอกพวกเราว่าไม่ได้มองป้ายที่ติดเหรอ เขียนติดเอาไว้ว่าห้ามเอาอาหารภายนอกเข้ามาทาน ไอ้เราก็ตกใจ แล้วก็มองไม่เห็นป้ายด้วยซ้ำเพราะว่ามีคนนั่งบังป้ายเอาไว้อยู่ เราก็เสียใจว่าทำไมไม่บอกเราดีๆ ทำไมต้องตะโกนบอกให้คนทั้งร้านหันมามองเรา แต่เราก็ไม่โทษเค้าหรอกนะในตอนแรก เพราะว่าเค้าได้เขียนป้ายบอกไว้แล้ว เค้าก็บอกเราต่อว่า จะปรับเงินเราที่เราเอาอาหารข้างนอกมากิน100บาท เราก็ไม่ว่าอะไร ถ้าจะปรับเงิน เราก็ต้องยอม เราก็ได้สั่งอาหารในร้านตั้งแต่แรกที่เราเข้าไปในร้านแล้วนะ สั่งข้าวขาหมูพิเศษเอาทุกอย่าง และทุกๆ จานก็เป็นพิเศษหมด และสั่งเครื่องดื่มเค้าด้วยเป๊ปซี่2 น้ำส้ม1 ชาลิปตัน2 หลังจากที่เค้าบอกเรา เราก็ไม่ได้แตะต้องอาหารที่เรานำเข้ามาเลยเพราะเราก็เกรงใจเค้าอยู่เหมือนกัน เราก็กะว่าเราจะยกออกไปกินที่แพลตตินั่มก็ได้ เพราะว่าเราก็ไม่ได้หน้าด้านหน้าทนจนต้องกินในร้านแล้วโดนเจ้าของร้านประนามให้คนอื่นๆฟัง หลังจากที่เรากำลังนั่งกินข้าวขาหมูกัน พออาหารคำสุดท้ายเข้าปากเพื่อนคนที่กินข้าวช้าที่สุด ก็มีเสียงพูดเป็นภาษาจีนโดยที่เค้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเรามีคนฟังภาษาจีนออกอยู่ในกลุ่ม โดยจับใจความประโยคที่เค้าพูดได้ว่า ยังเสนอหน้านั่งกันอยู่ได้ ไม่ได้อยากจะขายอาหารให้เราหรอก แล้วยังหาว่าเราเป็นเด็กกระโปโลอีก แต่ก็หารู้ไม่ว่าเราทุกคนที่ไป ทุกคนจบปริญญาตรีกันหมด มีแพทย์2คน อีก1เป็นน้องสาวนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่อีก1เป็นลูกนายทหารสัญญาบัตรชั้ผู้ใหญ่ สุดท้ายตัวเราเป็นเจ้าของกิจการรายได้ต่อเดือนไม่ต่ำกว่า100,000บาท แต่แล้วเราทุกคนก็โดนกระทำเหมือนหมูเหมือนหมาเพราะสุดท้าย ยังไม่ทันจะดื่มน้ำกันหมด เค้าก็ไล่เราออกจากร้าน โดยการตะโกนสั่งให้เด็กเสริฟมาเช็คบิลที่โต๊ะเราเลย แล้วก็มีเด็กเดินมายกจานไปดื้อทั้งๆที่เราก็ยังดื่มน้ำกันไม่หมดแก้ว บางคนน้ำในขวดยังเหลือเกินครึ่ง ทำเอาเรางงกันมากๆ ซักพักยังไม่พอ เจ๊อ้วนก็ตะโกนใส่เราอีกว่านั่งคุยกันอยู่ได้เกะกะเสียเวลาทำมาหากิน ถึงไม่มีพวกเธอร้านก็อยู่ได้ไม่จำเป็นต้องมาบริการใคร เพราะมีลูกค้าเยอะแยะอยู่แล้ว แถมมองค้อนเราอีกด้วยปานจะกินเลือดกินเนื้อกัน ทั้งๆที่เราก็กำลังจะลุกแล้วแค่ของเต็มมือแล้วก็พยายามถือถ้วยส้มตำที่ยังไม่ได้กินเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะว่าความเสียดาย เจ๊แกคงลืมนึกละสิว่าในย่านนั้นที่ร้านเจ๊แกดังก็เพราะว่าไม่มีที่นั่งกินที่อื่นแล้ว จึงทำให้มีลูกค้ามาใช้บริการกันเยอะ อีกทั้งคนที่มากินส่วนใหญ่เค้าก็หิวๆกันทั้งนั้น เลยทำให้ของเจ๊แกดูอร่อย ถ้าเจ๊แกแน่จริงนะไม่มีโต๊ะให้นั่งอย่าหวังเลยว่าจะมีคนมากินเยอะขนาดนี้ก็คงจะแค่เหมือนร้านข้าวขาหมูทั่วๆไปที่กินเพื่อประทังชีวิต เทียบไม่ได้เลยกับร้านส้มตำที่ไม่มีโต๊ะให้แต่ยอดขายต่างกันราวฟ้ากับเหวคนต่อแถวซื้อกันมากมาย แม่ค้าก็บริการดีนิสัยน่ารัก น่ายกย่องคนอีสานมากกว่าคนจีนที่ร้านข้าวขาหมูโอวันตินที่เข้ามาอาศัยประเทศไทยอยู่แต่กลับไม่นึกถึงบุญคุณของคนไทยเลย(ไม่ได้พาทย์พิงถึงคนจีนคนอื่นเลยนะคะเพราะว่าดิฉันก็เป็นคนจีนคนนึงที่สำนึกในบุญคุณของแผ่นดินไทย) เราอุดหนุนซื้อของเค้าจ่ายเงินทุกบาททุกสตางค์ไม่ได้ขอกินฟรีๆแค่นี้เค้าก็ควรจะสำนึกบุญคุณเรามากกว่าที่จะมาไล่เรายังกับหมูกับหมาแบบนี้
สุดท้ายนี้ท่านที่ได้อ่านmailนี้ลองพิจารณาดูนะว่าเราควรที่จะให้การสนับสนุนเจ้าของร้านนิสัยห่วยๆที่ดูถูกลูกค้าอีกหรือเปล่า แต่สำหรับเราทั้ง5คนปฎิญาณกันไว้ว่า "จะไม่มีวันไปเหยียบร้านนี้อีกต่อไป"

ความเห็นสุดท้ายก็พูดยากนะ คุณเล่นเอาส้มตำ 4 ถุงแกะออกมา กลิ่นมันก็รบกวนคนทั้งร้านแล้วครับพี่ คือถ้าแอบๆหน่อยก็จะพอพูดกันได้ นี่โดยธรรมชาติร้านอาหารที่ไหนเค้าก็ไม่ให้ใครเอาอะไรมาทานอยู่แล้ว

นึกสิครับพี่ ถ้าพี่เปิดร้านอาหาร ขายอาหารสปาเก็ตดี้ ในร้านแต่ดันมีกลิ่นส้มตำปูปลาร้า + ไก่ย่างเลย พี่เป็นเจ้าของร้าน พี่จะทำไงดีครับ ?!?